Waar gebeurd

Na de jaarwisseling heb ik mijn boekenboom weer opgeruimd. En bij het terugzetten van al die boeken in mijn overvolle kast viel het me op hoeveel (auto)biografieën ik wel niet bezit.

Zo bleek, om maar eens een voorbeeld te noemen, Raymond van het Groenewoud een heel andere persoon te zijn dan ik me had voorgesteld op basis van zijn liedjes. En bleek Elton John niet alleen een diva, maar ook een heel sympathieke kerel te zijn met veel zelfspot. Al moet je met name bij autobiografieën erop beducht zijn dat de schrijver zijn of haar verhaal mooier wil maken dan het was. Over jezelf schrijven is per definitie subjectief, niet waar.

Om een biografie aan iemand te wijden betekent dat die persoon sowieso iets bijzonders heeft gepresteerd of meegemaakt. Waarom zou je er anders over willen schrijven. Bovendien kan je van zo’n (auto)biografie mogelijk nog iets opsteken of er inspiratie aan ontlenen. Want, waar ik een hekel heb aan al die zelfhulp boeken, vind ik het lezen over een bekende persoon vaak wel inspirerend. Aan de andere kant kan het ook ontmoedigend zijn, want een tweede Einstein of Cruijf zal ik hoogstwaarschijnlijk niet meer worden.

Nou zit er wel veel verschil tussen de vele biografieën die ik in de loop der jaren heb gelezen. Sommige zijn een stuk diepgravender dan andere. Wat niet per se betekent dat de een beter is dan de andere.

Traditioneel is het een chronologische opsomming, maar je kan een biografie ook aan een of meer thema’s ophangen. Of in de vorm van gesprekken zoals het in een eerdere blog al genoemde Faith, hope and carnage van Nick Cave. Maar het moet ook weer niet te opgelegd worden, waarbij de schrijver zichzelf belangrijker vindt dat het onderwerp. Uiteindelijk moet een goede biografie vooral een interessant, boeiend verhaal vertellen. Want het leven is te kort om slechte boeken te lezen, om een bekende Ierse schrijver maar eens te citeren.

En om u een idee te geven van welke personen ik een (auto)biografie in de kast heb staan onderstaand wat voorbeelden (de volledige opsomming is te ontleden aan mijn leeslijst):

Veel boeken over voetballers, zoals onder anderen Willem van Hanegem (dikke pil van 4 kilo), Cruijff, Zlatan en Dennis Bergkamp. Want wie wilde als kind niet zelf een beroemde voetballer worden of zijn hoop daarop projecteren op zijn kinderen? Politici heb ik ook iets mee, hoe kom je erbij politicus te worden? Uit Amerika o.a. Michelle en Barack Obama, Bill Clinton, Joe Biden, maar geen republikeinen. En twee uitersten in het Nederlandse politieke spectrum: Femke Halsema en Frits Bolkesteijn. En dan natuurlijk muziek. Heb wat boeken over bands, zo als U2, Led Zeppelin, Joy Division. En vele rockers, als Bruce Springsteen, Neil Young en Patti Smith, Keith Richards (leeft nog steeds!). Want wie wilde als kind nou niet een beroemd muzikant worden etc. En dichter bij huis een heel verrassend boek over Raymond van het Groenewoud (nooit geweten dat hij zo’n rokkenjager was). Wetenschap en technologie heeft ook mijn belangstelling. Ben zelf geen beta en juist daarom heb ik een mateloos respect voor de exacte wetenschappen. Van Darwin tot Einstein, Oppenheimer, Sartre, Steve Jobs, Da Vinci en Oliver Sacks, het boeit me allemaal. een heel andere categorie zijn dan weer artiesten en schrijvers: Roger Vadim (om jaloers op te worden), Simone Signoret (krachtige vrouw), Dali (laten we het houden op geniaal, maar gek mag ook), Keith Haring (de inspiratie voor onze zelf ontworpen trouwkaartjes), Primo Levi (tragisch), Jan Wolkers, en nachtburgemeester Jules Deelder. En vele andere meer of minder opmerkelijke persoonlijkheden, van Mandela (meer een hagiografie) tot Johan Derksen (houdt meer van blues dan voetbal).

Aan mijzelf zal geen biografie gewijd worden vrees ik. Want, zoals Lou Reed (van wie ik meerdere biografieën heb gelezen) zo mooi wist te verwoorden: “I’m just an average guy”.