Het jaar zit er bijna op, dus een mooi moment voor reflectie.
Want het was me het jaartje wel, en dan heb ik het niet over Trump, Gaza, val van het kabinet of andere min of meer opmerkelijke zaken. Nee, de grootste persoonlijke verandering was dat ik de deur van het Havenbedrijf Rotterdam na vele jaren achter me dicht trok en vanaf maart een nieuw bestaan als pensionaris begon.
En het moet gezegd, het pensioen leven bevalt me uitstekend. Ik had eigenlijk niet verwacht dat ik me zo snel zou aanpassen aan een nieuw levensritme. Het werk heb ik niet gemist, sommige collega’s wel een beetje. Geen dagelijkse treinreizen meer op en neer naar Rotterdam, maar structuur zit er toch nog wel in met 3 x per week ’s ochtends naar de sportschool. Uitslapen bleek niet mijn sterke punt. Minder goede gewoontes heb ik ook. Iedere dag een glaasje is mijn motto. Ook noemenswaard: ik ben de ideale consument. Koken is ook een hobby van me, dus kom ik weleens in de (super)markt. En ik kan aanbiedingen en koopjes niet weerstaan is me gebleken.
Maar het fijnste was natuurlijk dat ik nu echt lekker kon gaan lezen!
Nou mag ik dat graag doen, zoals u wel begrepen hebt. Het afgelopen jaar heb ik 70 boeken gelezen, en dat was een record. Wat vanzelfsprekend met een overschot aan vrije tijd te maken heeft. Uren die ik dus nuttig wist in te vullen al zeg ik het zelf.
Het eerste boek dit jaar was “Faith, hope and carnage”, de weergave van een aantal gesprekken van Nick Cave met Sean O’Hannigan. Heel inspirerend boek waarin hij onder andere ingaat op het verwerken van de dood van zijn zoon (na het verschijnen van dit boek zou later ook zijn andere zoon komen te overlijden). Het laatste boek dat ik het afgelopen jaar heb uitgelezen was “Where late the sweet birds sang” van Kate Wilhelm. Een kleine groep overlevenden probeert de mensheid te redden door zichzelf te klonen, wat aanvankelijk succesvol lijkt. Maar na verloop van tijd gaat het toch helemaal mis, want klonen hebben geen originaliteit en creativiteit, ze blijken alleen goed in het uitvoeren van opdrachten. Dit boek heeft in 1977 de Hugo Award gewonnen.
Mocht je erin geïnteresseerd zijn, laat maar weten, dan stuur ik je een lijstje met wat ik allemaal gelezen heb dit jaar.
Tussen het boeken lezen door had ik zelfs nog tijd om wat bibliotheekbezoeken af te leggen, en boekenwinkels en boekenmarkten en aanverwante culturele uitspattingen en zo. Mijn reizen leidden van Spijkenisse tot Londen en Amsterdam om maar wat te noemen. Waarvan ik dus verslag deed op deze website. Wie had dat durven denken, mijn eigen website Biebbezoekjesenzo.nl
Schrijven vind ik bijna net zo leuk als lezen. Tijdens mijn werkzame bestaan had ik altijd al plezier in het opschrijven van analyses, notities en dergelijke. Een begenadigd spreker zou ik mezelf niet willen noemen, maar schrijven is me altijd goed afgegaan. Dus dat ben ik lekker blijven doen het afgelopen jaar.
Rest mij nog om als goede voornemens te noemen dat ik volgend jaar ook wat nuttigs hoop te gaan doen middels vrijwilligerswerk voor het Leger des Heils. Maar ook in 2026 zal ik vanzelfsprekend weer volop lezen en literaire en culturele bezoekjes afleggen. Waarvan ik natuurlijk verslag zal doen middels deze blogs.
Ik wens u allen een welgemeend gelukkig nieuwjaar!
Geef een reactie