Het was herfstvakantie maar dat hield ons niet tegen om een bezoek aan het Stedelijk museum in Amsterdam te brengen, want daar was een expositie te bewonderen over Erwin Olaf. Het viel trouwens nog mee met de drukte, ik had erger verwacht, scholieren hebben blijkbaar musea niet bovenaan de prioriteitenlijst staan.
Erwin Olaf, Anton Corbijn en Ed van der Elsken zijn mijn favoriete Nederlandse fotografen. Dus een mooie aanleiding om naar Amsterdam af te reizen.
De dag van ons bezoek bleek een stormachtige dag te worden en het treinverkeer was ’s ochtends al ontregeld maar met hardnekkig doorzetten arriveerden we uren later we dan eindelijk op het Centraal Station van Amsterdam.
Wat was er te zien in het Stedelijk? Laat ik de wervende tekst van het Museum zelf aanhalen: “Het eerste museale overzicht na zijn plotselinge overlijden twee jaar geleden: Erwin Olaf – Freedom. Een eerbetoon aan de veelzijdige en gelaagde kunstenaar die hij was, met aandacht voor zijn gehele creatieve proces. Naast iconische kunstwerken en series van Erwin Olaf zal er ook minder bekend werk te zien zijn, waaronder video’s en sculpturen, zijn werk voor reclame en persoonlijk archiefmateriaal. Zijn laatste werk, een onvoltooid videowerk, vormt het slotstuk van de tentoonstelling.”
Nou was het zeker een bijzonder indrukwekkende tentoonstelling, thematisch en chronologisch gepresenteerd in meerdere zalen. Bekende fotoreeksen zijn bijvoorbeeld Chessmen (1987-88), Royal Blood (2000), Grief (2007), Fashion Victims (2000), Berlin (2012) en Skin Deep (2015). Ik vind zijn foto’s vervreemdend. Het zijn vaak hele mooie, stilistisch perfecte plaatjes, maar daaronder zit veel emotie en drama. Zijn thema’s zijn seksualiteit, identiteit, vrijheid en marginaliteit. Oftewel hoe hij zelf het leven ervaarde.
Kortom, gaat dat zien mensen. Kan nog tot 1 maart 2026.
Het onvermijdelijke expositieboek heb ik laten liggen, want behoorlijk prijzig. Waarvan ik inmiddels natuurlijk spijt hebt, dus dat komt nog wel.
Museumbezoek maakt dorstig dus al gauw belandden we in een Ierse pub en zaten we achter de Guinness, ons favoriete drankje sinds de vakantie naar Ierland. Vroeg in de avond waren we dan toch weer thuis in Dordrecht, het was weer een mooie dag.
Geef een reactie