Op zondag 24 november, een zwoele herfstdag, begaf ik mij per trein naar de toeristische trekpleister Amsterdam. Mijn hoop op een rustige treinrit en onderweg lekker in een boek te duiken werd snel en vakkundig de grond in geboord. Een reisgenoot maakte zich bijzonder druk en was de hele rit luidruchtig bezig om zijn relatie via de telefoon te beëindigen. In Amsterdam aangekomen was er nog geen zicht op een oplossing. Maar niet getreurd, de heren hadden de verbinding nog niet gestaakt, dus er was nog hoop voor ze, en ik begaf ik mij vol goede moed naar het Damrak. Tussen de meute door worstelde ik me richting Weteringschans. En dan weet u het wel, daar bevindt zich het paradijs, ofwel de voormalige kerk en nu poptempel Paradiso.
Wat had ik op zondagmiddag te zoeken in deze locatie? Ik was op weg naar DRUK. Een soort marktplaats voor alternatieve uitgevers uit Nederland en België die er hun waren uitstalden, zoals kunstboeken, (vertaalde) literaire parels, dichtbundels, self publishing uitgaven, literaire non-fictie, etc. etc.
Het was minstens zo leuk om de vele schilderachtige types te bekijken als de uitgestalde boeken en brochures. Eigenlijk was er niet zoveel dat me bijster interesseerde. Wel ging ik over tot de aanschaf van een verzameling prentkaarten van Joost Swarte met het thema “Reading is highly addictive”.
Het leuke was wel dat ik voor het eerst bij daglicht dit illustere gebouw en de prachtige zaal mocht bewonderen. Al op 30 maart 1968 opende ‘Cosmisch Ontspanningscentrum Paradiso’ haar deuren, niet dat ik daar weet van had. Ik was toen tien jaar oud en genoot van een gereformeerde opvoeding. Popmuziek was niet aan de orde.
Kerken genoeg gezien in mijn jeugd, maar daar behoorde Paradiso dus beslist niet bij. Later heb ik de schade wel ingehaald en daar heel wat artiesten live mogen aanschouwen. Zo herinner ik me een legendarisch concert van de Ramones, in december 1978 (weer tien jaar later, en de gereformeerde kerk achter me gelaten), dat ver uitliep waarop wij de nacht moesten doorbrengen op een ijskoud centraal station. Maar ik dwaal af.
Na Paradiso begaf ik mij op weg naar het volgende culturele uitje; het NEMO Science Museum aan het Oosterdok. Ik ging erheen om het dak van van het museum, dat is voorzien van een groot buitenterras en een restaurant: allemaal met een prachtig uitzicht over de stad Amsterdam. Maar helaas ik strandde al bij de ingang. Het was er onwaarschijnlijk druk. NEMO is vooral een kinderparadijs waar de kids fijn kunnen experimenteren en wetenschappelijke dingen doen. Bij het zien van de rijen wanhopige ouders en gillende kinderen besloot ik maar door te lopen. Er was nog meer te zien nietwaar?
Jawel, er was nog tijd voor een bibliotheekbezoek! De OBA – openbare bibliotheek Amsterdam – ligt op een steenworp afstand van het centraal station, dus dat was mooi meegenomen.
De OBA is best een imposant gebouw, ontworpen door architect Jo Coenen, voormalig Rijksbouwmeester. Met 28.000m2 is het de grootste bieb van Nederland. Letterlijk en figuurlijk hoogtepunt is de 7e verdieping waar een theater is ondergebracht en een restaurant met terras dat een spectaculair uitzicht biedt over de hele stad. Kon ik toch nog Amsterdam bewonderen van boven.
Na een koffie met bananencake begaf ik mij naar het CS om de stoptrein naar Rotterdam te nemen. Het was weer een mooie dag.
Geef een reactie